بیگانه ماندی و نشدی آشنا تو هم
بیچاره من! اگر نشناسی مرا تو هم

دیدی بهای عشق به جز خون دل نبود
آخر شدی شهید در این کربلا تو هم

آیینه ای مکدّرم از دست روزگار
آهی بکش به یاد من، ای بی وفا تو هم

چندی است از تو غافلم ای زندگی ببخش
چنگی نمی زنی به دل این روزها تو هم

ای زخم کهنه ای که دهان باز کرده ای
چون دیگران بخند به غم های ما تو هم

تاوان عشق را دل ما هر چه بود داد
چشم انتظار باش در این ماجرا تو هم

فاضل نظری

درین سرای بی کسی کسی به در نمی زندبه دشت پُر ملالِ ما پرنده پَر نمی زند یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کُندکسی به کوچه سارِ شب درِ سحر نمی زندنشسته ام در انتظارِ این غبارِ بی سواردریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زندگذرگهی ست پُر ستم که اندر او به غیرِ غمیکی صلای آشنا به رهگذر نمی زنددلِ خرابِ من دگر خراب تر نمی شودکه خنجرِ غمت ازین خراب تر نمی زندچه چشمِ پاسخ است ازین دریچه های بسته ات؟برو که هیچ کس ندا به گوشِ کر نمی زندنه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاستاگر نه بر درختِ تر کسی تبر نمی زند هوشنگ ابتهاج

چرا عاقلان را نصیحت کنیم؟بیایید از عشق صحبت کنیمتمام عبادات ما عادت استبه بیعادتی کاش عادت کنیمچه اشکال دارد پس از هر نمازدو رکعت گلی را عبادت کنیم؟به هنگام نیّت برای نمازبه آلالهها قصد قربت کنیمچه اشکال دارد که در هر قنوتدمی بشنو از نی حکایت کنیم؟چه اشکال دارد در آیینههاجمال خدا را زیارت کنیم؟مگر موج دریا ز دریا جداست؟چرا بر «یکی» حکم «کثرت» کنیم؟پراکندگی حاصل کثرت استبیایید تمرین وحدت کنیم«وجود» تو چون عین «ماهیت» استچرا باز بحث «اصالت» کنیم؟اگر عشق خود علت اصلی استچرا بحث «معلول» و «علت» کنیم؟بیا جیب احساس و اندیشه راپر از نُقل مهر و مح

در کجای این فضای تنگ بی آوازمن کبوترهای شعرم را دهم پرواز ؟شهر را گویی نفس در سینه پنهان است.شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد.آسمان در چار دیوار ملال خویش زندانی است.روی این مرداب یک جنبنده پیدا نیست !آفتاب از اینهمه دلمردگی ها روی گردان است.بال پرواز زمان بسته است.هر صدایی را زبان بسته است.زندگی سر در گریبان است!در کجای این ملال آبادمن سرودم را کنم فریاد؟در کجای این فضای تنگ بی آوازمن کبوترهای شعرم را دهم پرواز؟(فریدون مشیری)